Bir bahar sürgünü şahlanırdı göğsümde
Kor düşerdi avuçlarıma
Nefesimde bin yıla denk bir fasıla
Çakılırdı yere ayaklarım
Düşlerim kim bilir hangi yıldıza değer
En mütevazı kelimeler koşardı dilime
Bütün kibirlerim başını eğer
Sen nereden bileceksin neler olmuştu
Sen düşünce aklıma
Artık ümitsizliklerin rengi solmuştu
Çocukça tebessümler gezinirdi dudaklarımda
Cümlelerim tökezlerdi
Ve yine bir çocuğun ilk adımları gibi
Pınarlara kaynak olan gözlerin
Akardı yeşil yeşil rüyalarıma
Şiirsi sesin örtmüştü sanki
Yalnızlığın kışında üşürken yüreğimi
Nereden bileceksin neler olmuştu
Sen düşünce aklıma
Sanki düşlerime güneş doğmuştu
Tutuşuyor şimdi karanlıklar
Hasretin kor gibi düşüyor ellerime
Ve güneş buz kesiyor ardından
Şafaklar sökmüyor artık geceyi
Çıkmıyor gündüzler karanlığın koynundan
Suları çekiliyor şimdi göz pınarlarımın
Kuruyor ruhumda akan bütün çiçekler
Sen nereden bileceksin neler olduğunu
Kederlerin boy verip umutların solduğunu
Sen nereden bileceksin gidince ardından
Senle kurduğum dünyanın
Yıkılıp viran olduğunu…
Fatma Sümer