İplik iplik ördüler derimizi
Biz ki çiçek toplayan çocuklar
Acımadan kestiler bileklerimizi
Söyle gökyüzü, bunu neden yaptılar?
Kıvrıla kıvrıla Sakarya’dan Fırat’a
Süzülür gider bu zulmün ayakları
Doldurun çocuklar göğü balonla
Alın üstümüzdeki bu acı sonbaharı
Gelecek bir gün rahmet güneşi
Açar mı dersin dağlarımın gülleri
İşte geliyor kulaklara aşkın sesi
Dedik ya güzellik hiçbir zaman ölmedi
Gülün çocuklar ite namussuza karşı
Ne feryatlar doludur tankların altı
Gülün çocuklar ite namussuza karşı
Dedik ya çatıktır köpeklerin kaşı
Kaldı soframızda yalnızca iki kişi
Babam nerede? Kesilir olmuş sesi
İşte, işte orada zulmün gölgesi
Sen, ey oturan! Sensin zulmün ta kendisi
Artık vurmuyorsan kılıcı başlarına
Kalkmıyorsan zulüm için ayağa
Ve doldurmuyorsan göğü balonla
Köpek de bir iş yapmaz havlamaktan başka
Aydın Işık