SEN’E MEKTUPLAR
Seni Beklerken
Selâm
Ey beni benden geçirip Sen eden
Ve bir bekleyişin sonsuzluğunda vuslatı ümid ettiren
Seni beklerken, nice kelimelerin kıyısında çaresizce susuyorum. Neler söylemek ve yazmak istiyorum bir bilsen sana bu kadar susamışken. Elimi kalbime koyup belki de söz incinmesin, sözün canı acımasın desem de harfler kanat çırpıyor göğsümün kafesinde. Nefes almak istiyorlar. Sevdayı bir güvercin gerdanındaki zincirlerden bilen gönlüm havalanıyor, havalanıyor. Sonra ne varsa cümlesi kaleme, kalem de kâğıda eğiliyor seni beklerken.
Seni beklerken, göğümdeki yıldızları söndüren dolunayın mücella çehresini seyre dalıyorum. Uykusuz gecelerin müsebbibi oluyor bakışların. Gözyaşlarımla sohbet ediyorum uzun uzun. Seni kalbime çizgi çizgi işleyen aşkın kollarına sığınıyorum. Hatıraların buram buram sen kokan sokaklarına dönüyorum sessizce. Adımlarının çiçeklendirdiği taşlara dokunuyorum usulca. Güller seni söylüyor, taş evin müdavimleri begonviller seni gülümsüyorlar. Gönlümün kubbelerinde adın yankılanıyor. Sesin geliyor, yüreğime dokunuyor. Eşiğinde boyun bükmüş kedilerin buğulu gözlerinde hasret okunuyor.
Seni beklerken, sen denen ufukta asılı kalıyor gözlerim. Gece, mührünü vuruyor zamana, uykular sürgün ediliyor. Karşımda duran hayalin ve bir de gecenin solgun yüzü ile yollara düşüyorum. Siliniyor gözümden artık, yabancısı olduğum bu diyar. Bir özlem türküsü yakıyor zülfünün hayal telleri, hasretimi sarmıyor karanlığın elleri. Yanaklarımı okşuyor yavaş yavaş şivebaz yağmurlarım. Gülüşüne sığınıyorum ben de, şafak yıldızının gözlerinden öperken. Ve yine sabah oluyor seni beklerken.
Seni beklerken bir tohum düşüyor. Ümidin meyvesine duruyor yeşil gözlerinde. Rengine boyanıyor, boyandıkça dönüşüyor filizleniyor, filizlendikçe serpiliyor, büyüyor. Biliyor musun cemrelerin düşüyor her bir zerreme. Nefes veriliyor, hayat bahşediliyor, can buluyorum. Sevdakâr bir bahar geliyor ülkeme seni beklerken…
Seni beklerken türküler yakıyorum gelişine. Şarkılar söylüyorum, şiirler biriktiriyorum. Rüzgârın bağrına emanet ediyorum sana getirsinler diye. Bir musalla sessizliğinden çıkıyor artık beklemek. Öyle ki içli bir niyaza dönüyor. Gecikmenin hikmetine sarılıyorum. Yazarın kalemine, mürekkebin kâğıda düşüşüne, sırlandığı zarfa, üzerine vurulan mührün asaletine ve adaletine sarılıyorum. Seni bekliyorum…
Mücahit Kocabaş