İyileşmem gerek, yaralarımla ilgilenmem
Kendi kapılarımı çalmam
İçimde ne var?
Nedir beni, dilimi, duygularımı zincire vuran?
Bilmem gerek
Bu savaşa girmem gerek
Barışa zemin gerek
Ensemi biraz ovmam
Yüzüme dokunmam
Ritmimi duymam…
Söyler misin özünü bir kez daha özüne?
Çağırır mısın çığlıklarını kulağına?
Gem mi vuracaksın gözlerinde kavrulan aleve, unutkan ayraca, bahara?
Ruh, her sokakta karşıma çık, yaralarımı sıva
Acım da sensin şifam da.
Sıkıldım söylenmemiş sözlerden
Tutulmamış oruçlardan
Bakılmayan çiçeklerden
Zorba bir piyondu nefsim
Tuz basılan özlemler
Rüyalarda melekler…
Elif Yıldırım