Şeb-i Yeldâ

Nihayetsiz gecede bir hüzün aldı beni

Yumdun ahu gözlerin; zindanlar buldu beni

Zülfüne dil bağladım kuyuda Yusuf gibi

Bî-insaf bir bezirgân sahrâya saldı beni

Uzadı asır gibi şeb-i hicranda zaman

Aşk ahvalin bilmeyen rüyada bildi beni

Gam bahrinde bir katre oldu gecede cismim

Varaka-i âdemden çeşm-i âb sildi beni

Mehi nihan eyledi bana zülf-ü bâranın

İftirakın ziyâsız, perîşan kıldı beni

Şem’-i hayâlin ile yanarım subha değin

Pervânen oldu canım, âteşin dildi beni

Şadan şeb-i yeldâyı nereden bilir Sâbit

Mevc-i aşk fecre değin taşlara çaldı beni