• İdeali Olan İnsanlar İddialı Olmalıdır
    İdeali Olan İnsanlar İddialı Olmalıdır
  • Aydil Erol: “Dostların Hasını Gördüm”
    Aydil Erol: “Dostların Hasını Gördüm”
  • İstanbul’un En Büyük Kütüphanesi Rami’de Açılıyor
    İstanbul’un En Büyük Kütüphanesi Rami’de Açılıyor
  • Nâzım Tektaş ile Mülakat
    Nâzım Tektaş ile Mülakat
  • Muaz Ergü’nün Mehmet Nuri Yardım ile Mülakatı
    Muaz Ergü’nün Mehmet Nuri Yardım ile Mülakatı
  • Ahmet Efe: “Sanatta Asıl olan İnançtır”
    Ahmet Efe: “Sanatta Asıl olan İnançtır”
  • Hüseyin Kutlu: “Yazı Sanatımıza Ciddi Bir Alaka Var”
    Hüseyin Kutlu: “Yazı Sanatımıza Ciddi Bir Alaka Var”
  • İttihadı İslam, Meşveretle Olacaktır
    İttihadı İslam, Meşveretle Olacaktır
  • İhsan Kurt ile Mülakat  
    İhsan Kurt ile Mülakat  
  • Muzaffer Deligöz ile Mülakat (1)
    Muzaffer Deligöz ile Mülakat (1)

YAZARLARIMIZ

Büşra Cansız
Büşra Cansız
Eklenme Tarihi: 11 Temmuz 2020, Cumartesi 14:43 - Son Güncelleme: 11 Temmuz 2020 Cumartesi, 14:46
Font1 Font2 Font3 Font4
Temmuz’un Hüznü

 

Her temmuz ayı geldiği zaman içimi bir hüzün kaplar. Yaşamadığım bir tarihin acısı sarar ruhumu. Doğduğum zamanlarda, en büyük acılarını yaşamak zorunda kalan topraklara, insanlara karşı…

 

Takvimler 11 Temmuz 1995’i gösterdiğinde Ratko Mladiç’in komutasındaki Sırp birlikler tarafından, BM tarafından güvenli bölge olarak ilan edilen Srebrenitsa’da büyük bir soykırım yaşandı. Bilinen rakamıyla 8 Bin 372 sivil vatandaş, BM barış kuvveti Hollanda askerleri tarafından, Sırplara teslim edildi. Evet, canları pahasına savunmaları gereken masum sivil halkı, elleri ile cellatlarına teslim ettiler. Oysa Boşnaklara o gün kendilerini savunma hakkı tanınsaydı yani BM orada olmasaydı bu facia yaşanmayabilirdi.

 

3 gün boyunca yaşları 12’nin üzerinde bulunan tüm erkekler, işkence yapılarak katledildi ve toplu mezarlara gömüldüler. Kadınlar ise aç ve susuz bir şekilde dağlık arazilerden Tuzla’ya ulaşmaya çalıştılar. Çoğu daha bu zorlu yolculuğu tamamlayamadan yolda hayatlarını kaybetti. Ölüme yolculuktu onların ki… Bu gün ise Barış Yürüyüşü yapılıyor o yollarda. Yaşadıkları acıları unutmamak için, aynı yollarda sevdiklerini anmak için. 

 

Soykırımın ardından Boşnaklar, kayıplarını bulmak için toplu mezarlara ulaşmaya çalıştı. Sevdiklerinin bir parçasına dahi ulaşabilmek için, en azından başlarında dua edebilecekleri bir mezarları olsun diye… Her Temmuz ayında bulunan kurbanların haberi ulaşır. Hala binlerce aile yakınlarını aramaktadır keza. Kimlik tespitinin ardından tabutları, Saraybosna’dan gözyaşları ile uğurlanır ve Potoçari Anıt Mezarlığı’na defnedilir. Bu sene de, soykırımın ardından 25 sene geçmesine rağmen 9 kurbanın cesedine ulaşıldı. Bitmeyen bir acı, hala kanayan bir yara…

 

Temmuz ayını bu yüzden hiçbir zaman neşeyle karşılayamam. İçimde bir hüzün dolaşır durur. Mutlu olduğum bir anın ardından yine aklıma gelir, zamandan koparım. Oysa hiçbir tanıdığım ölmedi, hiçbir yakınım yok o acıları hala yaşamakta olan. İşte asıl mesele de bu. Acıyı paylaşmak, ortak olmak! Bosna ile asla kopamayacak bir gönül bağımız var bizim. Acıları acımız, sevinçleri sevincimiz. Hatırlatmak istedikleri davamız, unutmadıkları bizim de hafızamız olmalı. Bu yüzden bugün sana sesleniyorum ey kardeş; Srebrenitsa’yı unutma, 11 Temmuz’da neler yaşandı hatırla!

 


» YAZARIN DİĞER YAZILARI


BU YAZIYLA İLGİLİ YORUM YAZIN