RÖPORTAJLAR
  • Mehmet Nuri Bingöl’le Mülakat
    Mehmet Nuri Bingöl’le Mülakat
  • Şahin Uçar: “Şiir Hakikati Arama İşi”
    Şahin Uçar: “Şiir Hakikati Arama İşi”
  • “Azerbaycan’la Kardeşlik Bağımız Devam Ediyor”
    “Azerbaycan’la Kardeşlik Bağımız Devam Ediyor”
  • Mehmet Nuri Yardım ile Edebiyat Üzerine Söyleşi
    Mehmet Nuri Yardım ile Edebiyat Üzerine Söyleşi
  • Çocuk Edebiyatçısı Nur Dombaycı ile Röportaj
    Çocuk Edebiyatçısı Nur Dombaycı ile Röportaj
  • Kâzım Yetiş: “Yahya Kemal bizi tarihimizle barıştırdı”
    Kâzım Yetiş: “Yahya Kemal bizi tarihimizle barıştırdı”
  • BEŞİR AYVAZOĞLU İLE YAHYA KEMAL HAKKINDA MÜLAKAT
    BEŞİR AYVAZOĞLU İLE YAHYA KEMAL HAKKINDA MÜLAKAT
  • Şerif Benekçi: “Hümanizm, Batı insanları içindir.”
    Şerif Benekçi: “Hümanizm, Batı insanları içindir.”
  • Eyüp Güzel: “Selahaddin Eyyubi’yi Okuduktan sonra Bende Kudüs Merakı Başladı”
    Eyüp Güzel: “Selahaddin Eyyubi’yi Okuduktan sonra Bende Kudüs Merakı Başladı”
  • Sevda Dursun: Camiamızın erkeklerine kırgınım
    Sevda Dursun: Camiamızın erkeklerine kırgınım

Tahassür
Eklenme Tarihi: 3 Temmuz 2019, Çarşamba 12:29 - Son Güncelleme: 3 Temmuz 2019 Çarşamba, 12:30
Font1 Font2 Font3 Font4



Tahassür
Mehmet Nuri Bingöl

 

“Biz dünyadan gider olduk” dedirtmeyen iklimlere çatmıştık nicedir. “ Kalanlara selam olsun” da diyemiyorduk üstelik; belki de milletçe alınyazımızdı bu; tam bilemeyiz.
 

“Havz”ın “tehi”, “gülistan”ın “harab” olması belki de mukadderdi, elbette ki bu sebeptendi.

Mazi ile müstakbel arasındaki köprülerin bazen doğrudan, bazen de “sağ gösterip sol vurmak” türünden vesilelerle atılması, sosyal hayatımızın  müşkül “yokuş”larda tekliyor olması, tecrübeli ve güngörmüş beyinlerin zonklaması, genç nesillerin  “geleceklere” kuşku ile bakması ne de ibret vericidir…
 

“Rabıta-yı Mevt” diyor Bediüzzaman Hazretleri, İmam-ı Rabbani ise sadece “rabıta”.
 

“Biz dünyadan gider olduk” hakikatı veya emrivakisi, Yahya Kemal’de aksini şöyle bulur: “Biz ölüleriyle iç içe yaşayan bir milletiz.” Bu idrakte bulunmayan ve yaşamayan insanlardan ne beklenir “ciddi iş” olarak?

Milletçe, cemiyetçe, camiaca “Biz dünyadan gider olduk” diyemeyişimiz değil midir ki “çer çöp” halindeyiz aynı zamanda.
 

Bu halimiz, hangi “makus” zamandan başladı sahiden? Elbette ki Kanunnamelerden, Islahat Fermanları’ndan, daha yakını Tanzimat’tan, çok daha yakını “Hürriyet İnkılabı”ndan- 2. Meşrutiyet’ten. İş bu günlere kadar geliverir nihayet.
 

Yıllar boyu, Bediüzzaman’ın  ifadesiyle “bin yıldan beri”, Necip Fazıl’a göre “Yeniçeri ihanetinden beri”, “teraküm” ettirilen meseleler, “ Eski hal muhal; ya yeni hal, ya izmihlal…” bakış açısıyla hem Osmanlı’nın, hem diğer İslam coğrafyalarının, “esas ve umdelere”  ters düşmeyecek  tanzimlere, tadilata  gitmesi zaruriydi; bunu “hakkıyla, temel taşının sağlamlaştırılması” manasında bir tecdid de lazımdı. Ve bu tecdidin de sadece ruhi, sadece itikadi, sadece harsi olarak değil, her sahada saltanatını kurması beklenmeliydi. Keşke böyle olsaydı! Her şey bahane; her işin başı “İnsan zulmeder, kader adalet eder.” meselesiydi elbet.

 

Az önce “ tadilat” mı dedik? Pek çok “kaynak”ta geçen kelimeyi, bugünün yoz anlayışıyla “onarımlar” şeklinde anlamak hamakattan öte cehalet. Kelime “adl” kökünden müştak; en basit ve asli manası “ adalete getirmek”. Istılahi manasının ne olduğu çoklarınca bedihi; “haklıya hakkını vermek.” Yani bir meselenin “haddi ve hakkı” ne ise, o aslyete münasip vaziyete getirmek, ifratkâr anlayışları aslına çevirmek.

 

İşte bu “tadilat”, çeşitli endişelerin ve evhamların tazyiki ile, “tesirat-ı hariciye” de geniş dış baskıların tesiriyle yapılamadı; eldeki “yaz” mevsiminin muhafazası bir yana, iklimin sonbahardan sonra kışa kaymasına mani olunamadı. Daha doğrusu “etvar”ımızla o fetva verdirilmedi Kader’e. “cemaat üzerinde” olduğu buyurulan (Hadis) “rahmet” celbedilemedi; bazen çok lüzumlu olan, “ehl-i sünnet ve’l-cemaatın ekseriyetinin halis duası” fiilen de yapılamadığı için, Mustafa Armağan’ın dediği “Osmanlı Hinterland’ı” bir küçücük Anadolu’ya hapsedildi.

 

Asıl sebep her zaman aynı; “Zaaf-ı diyanet.” Yani “rabıta-yı mevt” yapamayan insanların “çer çöp gibi” olması, vücudumuzun  “ekseriyet”lerinin bir eme yaramaması. Dün olduğu gibi bugün de devam eden ve bünyemizin ihtilaçlar içinde çırpındıran haleti,  meyusiyet ve dünyevileşme – yani ebedi yaşama zannı ve hırsı-  “illeti”; topyekun bir “zaaf-ı diyanet” sari marazının – ya da domuz gribinin!- yakamızdan düşmesi için çalışanlara  vurulacak damgalar da hazırdı üstelik; “300 kişilik derin dünya devleti” – zındıka komitesi- tarafından. Bir kısmını biliyorsunuz; bazen halife düşmanı, bazen mürteci, bazen şöhret mecnunu, bazen sadaketsiz- dönek, bazen adem-i merkeziyetçi, bazen de “unsuriyetperver.” Listeyi istediğiniz kadar uzatabilirsiniz.

 

Tesbit yığınla, denilecekler pek çok, derya geniş, kovamız dar ama… Meselenin bakiyesini zihinlere havale edişin bir sebebi de, “sözün güzelliği kısalığından” hikmetiyle kendimi bağlı görmemdir. “ Biz dünyadan gider olduk” selamını aleme yayamayışımız değil midir ki manevi iklimler böyle silik ve İstanbul  dönmeye iştahlı? “Yetkililer” ders alıp gereğini yapmazsa elbet…
 

Yunus olmaya azimli ve Yunus’ça seslenmeye amade ruhlara selam olsun! “ Ceride-i Seyyare” olan Bediüzzaman’ı da unutmadan. En iyisi toplu selam vermek ama en değerlisi tarihin selam durması, selam çakması.
 

“Ne olur, hakkınızı helal ediniz.”


Bu haberlerde ilginizi çekebilir!