• Kâzım Yetiş: “Yahya Kemal bizi tarihimizle barıştırdı”
    Kâzım Yetiş: “Yahya Kemal bizi tarihimizle barıştırdı”
  • BEŞİR AYVAZOĞLU İLE YAHYA KEMAL HAKKINDA MÜLAKAT
    BEŞİR AYVAZOĞLU İLE YAHYA KEMAL HAKKINDA MÜLAKAT
  • Şerif Benekçi: “Hümanizm, Batı insanları içindir.”
    Şerif Benekçi: “Hümanizm, Batı insanları içindir.”
  • Eyüp Güzel: “Selahaddin Eyyubi’yi Okuduktan sonra Bende Kudüs Merakı Başladı”
    Eyüp Güzel: “Selahaddin Eyyubi’yi Okuduktan sonra Bende Kudüs Merakı Başladı”
  • Sevda Dursun: Camiamızın erkeklerine kırgınım
    Sevda Dursun: Camiamızın erkeklerine kırgınım
  • Üstün İnanç: “Yakın geçmişimizde yaşanan bir dram beni romancı yaptı”
    Üstün İnanç: “Yakın geçmişimizde yaşanan bir dram beni romancı yaptı”
  • Yaşar Karayel: “Vakıflar bizim yitik malımız, yitiğimize sahip çıkmalıyız”
    Yaşar Karayel: “Vakıflar bizim yitik malımız, yitiğimize sahip çıkmalıyız”
  • Mert Hakan: “Radyo iyi bir arkadaş, ondan vazgeçmeyin”
    Mert Hakan: “Radyo iyi bir arkadaş, ondan vazgeçmeyin”
  • Mehmet Nuri Yardım: “Yazmak bir bakıma Kızıl Elma’ya doğru yürümektir”
    Mehmet Nuri Yardım: “Yazmak bir bakıma Kızıl Elma’ya doğru yürümektir”
  • Fatih Kılıçarslan: “Madde bağımlılığının bir arka planı var”
    Fatih Kılıçarslan: “Madde bağımlılığının bir arka planı var”

YAZARLARIMIZ

Ayşei Yasemin Yüksel
Ayşei Yasemin Yüksel
Eklenme Tarihi: 9 Şubat 2016, Salı 23:54 - Son Güncelleme: 28 Mart 2018 Çarşamba, 22:44
Font1 Font2 Font3 Font4
Tren Dumanı

3- Catherine Silks
Dört buçuk yaşındaki Meriç, enikonu merak eder olmuştu okulu, sınıfı, dersleri. İçi içini yiyordu meraktan. Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi, Eski Türk Edebiyatı Bölümü’nde hoca olan babasından  kendisini derslerine götürmesini istediğinde “Üniversite öğrencileri arasında  çok küçük kalacağını, anlattıklarından sıkılacağını  ve keyfinin kaçacağını; ama biraz daha büyüyünce, okuma yazmayı sökünce bir gün dersine oğlunu da götüreceğini” işitiyordu. Meriç’in canı yine bu cevapla çok sıkıldığından önünde bir çocuğun rahatça oturabileceği derinlik olan pencere kenarına oturup büktüğü dizlerini kollarıyla sarıp çenesini dizlerinin üzerine dayayıp boş boş dışarıya bakmaya koyulduğu sırada yanına annesi geldi.
Oğlunun keyifsizce dışarıya baktığını gören Jülide, Meriç’e ne düşündüğünü sordu. Meriç, önce annesinin sorusunu duymazlıktan gelerek cevaplamasa da sonra sevinçten ışıyan gözlerini annesinin gözlerine dikip,
-Annecim okul açıldığında beni de derslerine götürür müsün?
-Lise öğrencileri senin için çok büyük oğlum. Zaten birkaç yıla  okula başlayacaksın
-Ama annee! Okulu çok merak ediyorum.
Jülide oğlunun okulu, dersleri merak etmesinden memnun  halde gülümseyerek mutfağa geçti. Küçük bir kızken Üsküplü anneannesinin kendisine hep yaptığı kaymaçina tatlısından hazırlayıp oğlunun gönlünü almayı düşünüyordu.
Meriç, her gün  annesine de babasına da “okullar açıldığında kendisini de götürmelerini, dersleri, sınıfı, sıraları çok merak ettiğini” söylüyordu. Aldığı cevap da her defasında aynıydı. Üniversite ve lise öğrencileri arasında çok küçük kalacağı. Değişmiyordu duyduğu bir türlü.
Pazartesi günü ilkokullar, ertesi hafta liseler, daha ertesi hafta da üniversiteler açılacaktı. Meriç’in babası ve annesi, oğullarının okulu görmek, sınıfa girmek isteğinin öylesine çocukça gelip geçici bir heves olmadığından artık iyice emindiler.  Mutfak masası başında kahvelerini yudumlarken Meriç’in okul merakını konuşuyorlardı bir yandan da. konuşmaya başladılar.  Kahveleri bittiğinde sadece kendilerinin sabah kahvesi keyfi yapmakla kalmayıp Meriç’in de keyifleneceği bir karar aldıklarını düşünüyorlardı. Önce Meriç’e film izletecekler iki gün sonra da babasının memleketi olan çok sevdiği İstanbul’a götürüp gezdireceklerdi.
O akşam Meriç, anne ve babasının sürprizinden çok memnun kaldı. Açık hava sinemasında kâh elindeki gazozunu yudumlayarak kâh annesinin elindeki patlamış mısırdan yiyerek pek sevdiği kovboy filmlerinden birini izledi. Her kovboy filminden sonra da babasından kendisine bir at almasını isterdi. Babası at alacaktı almasına; ama atı nereye bağlayacaklardı? Meriç balkonları adımlamış, ölçmüş, atın sığamayacağının  görünce burnunu çekmişti her canı sıkıldığında yaptığı gibi. O akşamki filmden Meriç’in aklında kalan, kalabalık soyguncu grupların önünü kestiği  trendeki savunmasız insanların ellerini kaldırarak kendilerinden bir zarar gelmeyeceğini anlatma biçimleri oldu. Trenleri pek sevdi bu filmle birlikte Meriç.
İstanbul’un karşı tarafında, Fındıkzade’deki babaannesi ile yan yana oturan ilkokul öğretmeni Sacide halası ve çok sevdiği Kadri eniştesine birkaç günlük kısa bir ziyarette bulunabilmek  için Meriç, anne ve babası trenle İstanbul’a  gitmek üzere istasyona henüz gelmişlerdi ki tepesinden kapkara dumanlar saça saça bir kara tren girdi gara.
Kimisi öğrenci olan tren yolcuları, sağa sola koşturuyordu dumana aldırmayıp. Her gün okula giderken böyle duman altında mı kalıyordu yoksa bu öğrenci çocuklar? Eğer öyleyse okula gidiş yolu pek keyifli değildi; ama okul keyifli olmalıydı. Ne de olsa yaşıt birçok çocuk olacaktı okulda. Birlikte oynuyor olmalıydılar. Oyun da güzel şeydi.
Ankara Garı’ndan binip Haydarpaşa Garı’nda inecekleri tren çuf çuflarla iyice yanaşıp durmak üzere yavaşlarken Meriç, bir kez daha trenin dumanında boğuldu. Annesinin ıslatarak yandan özenle taradığı saçları, anneannesinin ördüğü kolları lacivert, bordo beyaz renkli çizgili açık yeşil ince yünden kazağı ve beyaz gömleğine trenden saçılan kurum kara lekeler halinde yapışınca Meriç’in keyfi kaçtı. Üstelik dumandan gözleri yaşardı, genzi tıkandı. Hafiften bir öksürük tutmuşken Meriç bir yandan da bir şeyler söylüyordu. Jülide, oğlunun ağzından dökülen sözcükleri duyunca gülmemek için kendini zor tuttu.
-Pis kara tren, biz seni sevmiyoruz; sana binmeyeceğiz artık.
Meriç, trene bindikten az sonra, artık kara treni sevmeyeceği  fikrini değiştirdi. Tren çok eğlenceliydi bir çocuk için. İçinde koşturabiliyor, gezebiliyordu. Pencereleri kocamandı. Dışarıyı seyrede seyrede gidiliyordu bu sayede. Bir de Bolu Dağı’ndan geçerken annesinin hazırladığı börekleri, poğaçaları, sandviçleri yemek çok hoşuna gitti.
İlkokul öğretmeni olan Sacide Hala ve Kadri Enişte, Pazartesi günü açılan okula giderken yanlarında Meriç de vardı. Meriç, bir elinden halası öbür elinden Kadri Eniştesi tutmuş halde okula gidiyordu nihayet. Buradaki çocukların arasında çok küçük kalmayacağı için pek neşeliydi halasıyla eniştesinin arasında.
Meriç, ikide birde başını geriye çevirip ardına bakıyor; ama ne annesini ne de babasını göremiyordu kendisinin ardı sıra gelen.  Onlar olmaksızın ne yapacaktı ki okulda tek başına? Hadi geri dönmek isterse, hadi karnı acıkırsa, ya susarsa kime söyleyecekti?
Okula gelene dek  başını sık sık geriye çevirip arkasına bakındı  Meriç. Sacide Halası bunu fark etmiş; ama önemsememişti. Meriç, okula gelip sınıfa girip derslerin nasıl işlendiğini görmeyi o kadar çok istiyordu ki çünkü.
Sınıf kapısından içeri girerken nefesi tutulacakmış gibi olan  Meriç’in gözleri, duvarlarda gezindi. Ne kadar çok pencere vardı sınıfta yan yana. Ortada, duvar kenarlarında da  birçok sıra diziliydi.  Kocaman bir yerdi sınıf dedikleri. Birden bire sınıf Meriç’in gözüne çok büyük gözüktü. Hiç tanımadığı birçok çocukla da doluydu bu çok pencereli, uğultulu yabancı yer.
Sacide Hala, sınıfına girerken öğrencilerin çoğu arka sıraya dönmüş konuşuyor, şakalaşıyordu. Öğretmenlerinin girdiğini fark edince sus pus kesildi sınıf. Ama Meriç’i fark etmeleriyle parmaklarını, kollarını uzatıp birbirlerine Meriç’i göstermeye başladılar.  Meriç, kendisine uzanan kolları görünce açık hava sinemasında trenin yolunu kesen adamları hatırladı. Gerçi burada tren yoktu; ama kollar kendine uzanmıştı hem de doğrudan kendini işaret ediyordu. Biraz ürktü filmi hatırlayıp.
Utangaç gözlerle oturabileceği boş bir sıra arandı. Çocuklar tüm sıralara oturmuş, her yeri kaplamışlardı. Meriç’in oturabileceği tek bir sıra kalmamıştı haliyle. Meriç, nereye oturabileceğini gözleriyle ararken bir yandan da ayakta kalırsa yorulacağını düşünüp tasalandı bu kez.
Kendisine uzanan kollar hala inmemişti. Boş sıra görse bile oturmayacaktı artık. Filmdeki  trenlerin  önünü kesenlerle, trende yolculuk edenler  çıkmıyordu aklından. Yolcular, zarar vermeyeceklerini ve zarar da görmek istemediklerini kollarını havaya kaldırarak anlatmamışlar mıydı karşılarındaki kalabalığa.
Meriç, kendisine uzanmış kolların hala inmemesi karşısında filmde gördüğü gibi yapmaya çalışarak kollarını iki yana açıp yapışırcasına duvara yaslandı. Öylece de  kaldı. Ah şimdi yanında babası olmalıydı! Babası yanında olsaydı da elinden tutsaydı bu tehditkâr kalabalık eller ona uzanabilir miydi hiç kendisine?
Bu arada kürsüsünün başındaki  Sacide Halası, sınıfa “günaydın” dedikten sonra Meriç’e döndü. Meriç, iki yana açtığı  kollarıyla duvara yaslamış, gözlerinde meraktan eser yok; ama kendine uzanmış kollara hoşnutsuzca bakıyordu. Halasının gözleriyle karşılaşan gözlerini yumup,   sesinin çıkabildiğince bağırarak “Babam nerde?” diye haykırdı.


» YAZARIN DİĞER YAZILARI


BU YAZIYLA İLGİLİ YORUM YAZIN