• Kâzım Yetiş: “Yahya Kemal bizi tarihimizle barıştırdı”
    Kâzım Yetiş: “Yahya Kemal bizi tarihimizle barıştırdı”
  • BEŞİR AYVAZOĞLU İLE YAHYA KEMAL HAKKINDA MÜLAKAT
    BEŞİR AYVAZOĞLU İLE YAHYA KEMAL HAKKINDA MÜLAKAT
  • Şerif Benekçi: “Hümanizm, Batı insanları içindir.”
    Şerif Benekçi: “Hümanizm, Batı insanları içindir.”
  • Eyüp Güzel: “Selahaddin Eyyubi’yi Okuduktan sonra Bende Kudüs Merakı Başladı”
    Eyüp Güzel: “Selahaddin Eyyubi’yi Okuduktan sonra Bende Kudüs Merakı Başladı”
  • Sevda Dursun: Camiamızın erkeklerine kırgınım
    Sevda Dursun: Camiamızın erkeklerine kırgınım
  • Üstün İnanç: “Yakın geçmişimizde yaşanan bir dram beni romancı yaptı”
    Üstün İnanç: “Yakın geçmişimizde yaşanan bir dram beni romancı yaptı”
  • Yaşar Karayel: “Vakıflar bizim yitik malımız, yitiğimize sahip çıkmalıyız”
    Yaşar Karayel: “Vakıflar bizim yitik malımız, yitiğimize sahip çıkmalıyız”
  • Mert Hakan: “Radyo iyi bir arkadaş, ondan vazgeçmeyin”
    Mert Hakan: “Radyo iyi bir arkadaş, ondan vazgeçmeyin”
  • Mehmet Nuri Yardım: “Yazmak bir bakıma Kızıl Elma’ya doğru yürümektir”
    Mehmet Nuri Yardım: “Yazmak bir bakıma Kızıl Elma’ya doğru yürümektir”
  • Fatih Kılıçarslan: “Madde bağımlılığının bir arka planı var”
    Fatih Kılıçarslan: “Madde bağımlılığının bir arka planı var”

YAZARLARIMIZ

Ayşei Yasemin Yüksel
Ayşei Yasemin Yüksel
Eklenme Tarihi: 31 Mayıs 2016, Salı 23:02 - Son Güncelleme: 28 Mart 2018 Çarşamba, 22:43
Font1 Font2 Font3 Font4
“Sen Uyurken” Filmi Gibi

10259300_694020870659364_3131520141526181222_o
Ayşei Yasemin YÜKSEL
Neler yaşanıyor hemen yanı başımızda, az ötemizde, berimizde… Belki bir üst katta ya da yanda yahut da iş yerinde kapısı hep kapalı karşı odada. Neler yaşanmıyor duvarların, kapıların berisinde, çatıların altında. Otobüste, dolmuşta, uçakta, yalnız başına yolculukta.
Kim bilir neler oluyor kapkara denizlerin ay ışığı değmiş çırpıntılarında yalpalayan kayıklara doluşmuş balık avındakilere? Ağa takılacak balıkları mı yoksa kendisinin hayatın ağına takılmış bir balık olduğunu mu düşünüyor ömrü denizlerin hırçın rüzgârıyla törpülenmiş, yüzü hep tuzlu suyla yıkanmış emektar takasındaki balıkçı? Denize bir sonraki gelişinde denizin değişeceğini biliyor mutlak. Balık sürüsünün yer değiştireceğini, denizin belki de patlayacağını biliyor.
Tipiden köyüne dönememiş çoban, sığındığı kaya dibinde yıldızların altında göğe bakıp hayal mi kuruyor donmak üzereyken. Yoksa içinden çıkamadıklarının hesabını mı yapıyor? Karanlığın örtücülüğü altında, ay ışığı altında yuğup yıkanırken tüm kusurlarını, kusurları görmezden mi geliyor? Neler oluyor Allah bilir hal hatırı sorulduğunda “iyiyim” dışında tek bir söz söylemeyenlerin hayatında… “İyiyim” karşılığı hiç değişmese de neler değişiyor  onun hayatında kim bilir…
Yani içinde dolanamadığımız, neredeyse es geçercesine yaşadığımız  o birkaç güne neler sığmıyor. Yavaştan oluştuğundan hep içindeyken neredeyse farkına bile varamadığımız değişiklikler, araya biraz uzun boşluklar girince pek bir belirginleşiyor. Nasıl mı o boşluklar?
Diyelim ki salgından kaçamadınız, grip oldunuz. Ne etrafa bakacak ne başınızı kaldıracak haliniz var. Ya uzun oturuyor ya da dinleniyorsunuz. İlaçlar zaten uyutuyor. Gözünüzü açmak kolay değil. Dünya dışarda akıp giderken gribin girdabında yaşıyorsunuz dünyadan habersiz.
En az dört ya da beş gün dışarıyla bağınız kesiliyor. Aslında bu süre çok daha uzun; ama abartı olmasın. Derken haftasonunu da atlatıp yeniden günlük akışa ulanıp, her sabah indiğiniz yokuşun başındasınız. Karşıya dikilen kulelere kayıyor gözleriniz ilk.
Grip ile mola verdiğiniz çevrenizden haberdar olma anları başladı yeniden. Bir haftalık bir süre bile almayan boşluk sırasında hem de burnumuzun dibinde hiç haberimiz olmadan neler olmuş neler meğer. Değişikler nasıl çarpıyor göze bir aradan sonra.
Karşıdaki boz çimento renkli beton kulelerin dışları, filtreli siyah camlarla kaplanmış. Beton rengi, şimdi yanardöner parıltılı siyah cam rengi altında. Yandaki daha alçak kulelerin cepheleri de beyaz alüminyumla kaplanmış.
Daha aşağılardaki takım halinde dağlara meydan okurcasına yükselen kulelerden biri artık oturulmaya hazır olmalı ki boydan boya donatıldığı ay ışığı rengindeki ışıkları günün bu saatinde bile hala sönmemiş. Dışı yine simsiyah camlı, ince belli bardakları andırarak orta yerinde kavisler çizerek yükselen kulelerden birinin kapkara camları üzerinde sarı ışıklar var her katta,  belli bir ara ile dizilmiş. İlk gece karanlığında pırıldayan yıldızları andırıyorlar. Ya da sanki kuzguni kara bir atlas kumaşa inciler işlenmiş de o incili atlas orada bir yere asılmış gibi duruyor.
Gribin başlangıcında etraf bembeyaz karla kaplıyken şimdi ortalıkta kar filan yok. Ama gece ısısı hala eksilerde. Hele bu taraflar… Şehrin içinden en az üç derece daha soğuk. Ayaz var. Kar kalkmış; yerinde kırağı var şimdi.
Işıyan güneş altında kırağı da hükmünü yitirmek üzere. Hala oraya buraya fırlatılmış küçük pet şişelerden, yol kenarındaki kurumuş otlardan,  müstakil evlerden oluşan sitelerden birinin yol yapımında kullanılan kırılmış taşlardan kumlara kadar her şeyin üzeri kırağı tutmuş. Güneşin altında tuz buz edilmiş cam parçacıkları gibi yanıp sönüyorlar.
Topu topu üç beş gün inip çıkmadığınız yokuşta, yolda neler olmuş bu kısa sürede neler neler değişmiş.  Bu, aklıma bir filmi getiriyor. Filmde tren istasyonunda bilet satan bir kızın dikkatini çeken bir adam, her sabah kızdan bilet alıyor; ama kızın farkında değil. Bir sabah adam kaza geçirip komaya giriyor. Adamla ilgilenen o an tek biletçi kız. Hastanede başında bekliyor; ama adamın ailesi gelince çaresiz kalıp kendini adamın nişanlısı olarak tanıtıyor. Aile, birden ortaya çıkan oğullarının bilmedikleri nişanlısına şaşırsa da o an öncelik komadaki oğullarının sağlığı.
Biletçi kız, elinden geleni yaparken adamın erkek kardeşi çıkageliyor ve adı “Sen Uyurken” olan film de böylece yeniden başlıyor aslında. Adam epeyce kalıyor komada. Bu arada o uyurken neler neler oluyor. Adam uyandığında her şey kaldığı yerden devam ediyor sansa da o uyurken olanları bir bilseydi!..
Sadece birkaç gün içinde olup bitmiş değişiklikler bana sadece birkaç gün içinde nelerin değişebileceğini anlatan bu filmi çağrıştırıyor böylece. Belli ki filmi kurgulayan da benzeri gözlemlerle yola çıkmış. Gözümüzü kapadığımız an ile açtığımız an arasındaki sürenin uzunluğu ne olursa olsun hiçbir şey aynı kalmaz. Güneş ya batacaktır ya da zaten birkaç kez batmıştır, mevsim ya değişecektir ya da cemreler çoktan düşmüştür yaklaşımını, hayata bakışını vermek istemiş olmalı yaptığı film ile.
Aslında yazarken de öyle değil mi? Tren istasyonunda, metroda, yokuşta, işte, bir acı bakışta, bir çaresiz yüzde neler neler yakalanmıyor mu? Bir öykücü, bir filmci Boğaziçi’ne oturmuş da bir türkü tutturmuş bir Orhan Veli, sivrisineğin de halinden memnun olmadığını vızıltısından anlayan bir Cahit Sıtkı böyle dökmemiş miydi neler neler oluyor kim bilir dediklerimizi de, bilebilip de diyemediklerimizi de?
Neler oluyor neler, biz her akşam eve girdikten sabah evden çıkana dek? Neler neler olmakta olduğu hepimizce malum. Bilmediğimiz tek şey, neyin olduğu, olup bittiği. İyisinden kötüsüne. Acısından sevincine…


» YAZARIN DİĞER YAZILARI


BU YAZIYLA İLGİLİ YORUM YAZIN